ျငမ္း

အိမ္အတြက္ မီးခလုတ္ ေလးတစ္စံုဝယ္ခ်င္တာနဲ႔ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္း ဆုိင္ထဲဝင္ေငးမိတယ္။ ဝယ္သူရဲ႕ ထံုးစံအတုိင္း ဟိုပစၥည္းကိုင္ ေဈး ေမး၊ ဒီပစၥည္းေလးျပခုိင္း ေဈးေမး ဆုိပါေတာ့။ ဆုိင္ရွင္ကလည္း တံ ဆိပ္မ်ိဳးစံု၊ ေဈးႏႈန္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ရွင္းျပ တယ္။ ဒါက made in china ၊ ဒါက ယိုးဒယားကဝင္တာ၊ ဒါက ဂ်ပန္မိတ္၊ ဒါက ဗီယက္နမ္။ တစ္ ခုနားထဲဝင္သြားတာက သူၫႊန္း လိုက္တဲ့စကား။

‘‘ဗီယက္နမ္ မီးခလုတ္ေတြ ကြာလတီေကာင္းတယ္အစ္မ။ သံုးၾကည့္ပါလား။ ဟိုးအရင္ ကြၽန္ ေတာ္တုိ႔ စက္မႈ (၁)ကထုတ္တဲ့ ေနရွင္နယ္အတုိင္းပဲ အသံုးခံ တယ္’’တဲ့။ သူထည့္မေျပာေပမယ့္ ယိုးဒယားပစၥည္း၊ တ႐ုတ္ပစၥည္း ထက္ေကာင္းတယ္ဆုိတဲ့ သေဘာေပါ့။ ကြၽန္မတို႔ မထုတ္လုပ္ႏုိင္ ေတာ့တဲ့ ပစၥည္းအတိုင္းေကာင္း တယ္တဲ့။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြား တယ္။

ဂ်ပန္ကို မမီတာဝမ္းမနည္း ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဗီယက္နမ္ဆိုတာ စစ္တလင္းထဲက ႐ုန္းထြက္ခဲ့ရ တာ ဘာၾကာေသးလို႔လဲ။ အဲဒီ ႏုိင္ငံကို ကြၽန္မ မေရာက္ဖူးေပမယ့္ ကမၻာေက်ာ္ေဟာလိဝုဒ္မင္းသား ဆီးဗက္စတာစကားလံုး သ႐ုပ္ ေဆာင္ခဲ့တဲ့ "First Blood" ဆုိတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ရင္းႏွီးၿပီးသား။ မင္း သားဗန္ဒိန္းရဲ႕ 'Universal Sold-ier' လို ဇာတ္ကားမ်ိဳးထဲမွာလည္း ဗီယက္နမ္ကို ျမင္ဖူးၿပီးသား။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ဗီယက္နမ္စစ္ကား ၾကည့္တဲ့ေခတ္တစ္ေခတ္ေတာင္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

အဲဒီေလာက္ကို ဗီယက္နမ္ ျပည္တြင္းစစ္ဟာ ကမၻာကို တုန္ လႈပ္ေစခဲ့တာ။ ၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္ဝန္းက်င္ကာလေတြဟာ ဗီယက္နမ္ ျပည္သူေတြအတြက္ ငရဲသကၠရာဇ္ေတြပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳးရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ႏုိင္ငံ ခ်စ္စိတ္ကိုလည္း အသိအမွတ္ျပဳမိပါ တယ္။ အဲဒီစစ္ပြဲမွာ အေမရိကန္ အသံုးျပဳခဲ့တဲ့ ဗံုးအေရအတြက္နဲ႔ ဗီယက္နမ္လူဦးေရကို အခ်ိဳးခ်ၾကည့္တဲ့အခါ လူတစ္ေယာက္ကိုဗံုးသံုးလံုးႏႈန္းႀကဲခ်ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္႐ႈံးခဲ့တယ္။ ႂကြက္ေတြတြင္းတူးသလို မ်ိဳး  ႏုိင္ငံအႏွံ႔ ကြန္ရက္လိုတူးထား တဲ့ ဗံုးခိုက်င္းေတြ၊ ကတုတ္က်င္းေတြထဲကေန ေျပာက္က်ားစနစ္နဲ႔ ထြက္တုိက္တဲ့ ဗီယက္ေကာင္း ေတြဒဏ္ကို မခံႏုိင္တဲ့အဆံုး  အေမရိကန္ေတြ သံ႐ံုးပါပိတ္ၿပီး ေျပးရတဲ့အ ထိ ဗီယက္နမ္ျပည္တြင္းစစ္ ဟာ ႀကီးက်ယ္ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။

ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက ဟစ္တလာသိမ္းထားတဲ့ ျပင္သစ္ ကို မဟာမိတ္တပ္ေတြ အလံုးအ ရင္းနဲ႔ ျပန္သိမ္းခဲ့တာ ရာဇဝင္တြင္ ခဲ့ဖူးတယ္။ 'D DAY' တဲ့။ ျပင္သစ္ ႏုိင္ငံ ေနာ္မန္ဒီကမ္းေျခ (Norm-andy)ရဲ႕ ကမ္းတက္တုိက္ပြဲဆုိ ပါေတာ့။ ေဟာလိဝုဒ္အေက်ာ္အ ေမာ္မင္းသားအေယာက္ ၄၀ ေလာက္ကိုသံုးၿပီး ျဖစ္ရပ္မွန္႐ုပ္ ရွင္ေတာင္ ႐ိုက္ထားေသးတယ္။ "The Longest Day" တဲ့ နာမည္ ႀကီးေပါ့။ အဲဒီလို ကမ္းတက္တုိက္ ပြဲမွာ လက္သံေျပာင္တဲ့ မဟာမိတ္ တပ္ဖြဲ႕ဝင္ အေမရိကန္ဟာ ဗီ ယက္နမ္စစ္ပြဲၿပီးကတည္းက လူ အင္အားသံုးၿပီး ေျမျပင္မွာ တိုက္ ရတဲ့စနစ္ကို ေရွာင္လာတာ သတိ ထားမိတယ္။

စာဖတ္သူမ်ားလည္း သတိ ထားမိမွာပါ။ ေလေၾကာင္းတိုက္ ပြဲေတြ၊ အေဝးထိန္းစနစ္နဲ႔ လက္ နက္ေတြ၊ အခုဆုိ ေမာင္းသူမဲ့ေလ ယာဥ္ေတြေတာင္ စမ္းသပ္ေအာင္ ျမင္လာခဲ့ၿပီ။ အဲဒါ ဗီယက္နမ္ေတြ ေပးလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာဆုိပါ ေတာ့။ အဲဒီလို ႏွစ္ဖက္စလံုးအ တြက္ နာၾကည္းစရာ၊ ေသြးပ်က္ စရာ၊ မေမ့ရက္စရာေတြ ရခဲ့ၾက တဲ့ စစ္ပြဲႀကီးပါပဲ။ ဗီယက္နမ္စစ္ ျပန္ဆုိတဲ့ အေခၚအေဝၚေတာင္ အေမရိကန္မွာ သံုးတယ္။

ဒါေပမဲ့ အတိတ္ဆိုတာ သင္ ခန္းစာ၊ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္အ တိတ္ကို တူးဆြၿပီး အခ်ိန္ကုန္ခံေန မယ့္အစား အတိတ္ကိုသင္ခန္း စာယူၿပီး အနာဂတ္ကို အေကာင္း ဆံုးတည္ေဆာက္ႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ ဗီ ယက္နမ္က ကမၻာႀကီးကို သက္ ေသျပခဲ့တယ္။ စစ္ပြဲေတြရဲ႕ ထံုးစံ အတုိင္း တုိင္းျပည္ပ်က္စီး၊ လူ ေတြေသေက်ဒဏ္ရာရ၊ မိန္းမပ်ိဳ ေတြ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ရ၊ ကေလး သူငယ္ေတြ မိဘမဲ့ျဖစ္ခဲ့ရတာက တစ္ပိုင္း၊ အရာရာ ေၾကမြခဲ့ရျခင္း ေတြ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးအ တြက္ အေမရိကန္ကိုျပန္ၿပီး လက္တြဲခဲ့တယ္။

နည္းပညာအရ၊ ေငြေၾကးဓနအင္အားအရ ႏုိင္ငံငယ္ေလးတစ္ ႏုိင္ငံ အျမန္ဆံုးျပန္လည္နာလန္ ထဖို႔အတြက္ အေမရိကန္က တတ္ႏုိင္စြမ္းတယ္ေလ။ ဗီယက္နမ္လူ ငယ္ေတြကို အေမရိကန္က ပညာ ေခၚသင္ေပးတယ္။ နည္းပညာ ေတြသံုးၿပီး အေျခခံအေဆာက္အ အံုေတြ ေဆာက္ေပးတယ္။ ရင္း ႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ေပး တယ္။ သူ႔ရဲ႕မွားယြင္းတဲ့လုပ္ရပ္ ေတြေၾကာင့္ နစ္နာခဲ့ရတဲ့ႏုိင္ငံကို ျပန္ေဆးကုေပးတဲ့သေဘာေပါ့။ တစ္ဖက္က ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒႀကီး အရမ္းႀကီးထြားမလာေအာင္ သေဘာေကာင္းျပတာက တစ္ ပိုင္းေပါ့ေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဗီ ယက္နမ္စစ္ဒဏ္ရာေတြကေန ျပန္နာလန္ထလာ႐ံုမက အခုဆုိ ရင္ အာဆီယံ ၁၀ ႏုိင္ငံထဲမွာ ေတာ္ေတာ္က်န္းမာသန္စြမ္းလာ ၿပီဆုိပါေတာ့။

အမွားကိုသိၿပီး ျပန္ေပးဆပ္ ခ်င္သူကို ‘ျငမ္း’အျဖစ္ အသံုးခ် လိုက္တယ္။ ေတာ္႐ံုအေဆာက္ အအံုအတြက္ ‘ျငမ္း’ဆုိတာ မလို ေပမယ့္ အရမ္းျမင့္ရင္ ျငမ္းလိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ျငမ္းဆိုတာ ဝါးနဲ႔ လုပ္တာ၊ သံနဲ႔လုပ္တာ၊ စတီးလ္ နဲ႔လုပ္တာ စသျဖင့္ အမ်ိဳးအစား ေတြ ကြဲႏုိင္ေပမယ့္ ေထာက္ကူ ေပးရတဲ့ သေဘာတရားခ်င္းက ေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ႏုိင္ငံတည္ ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ကမ္းလာတဲ့ အေမရိကန္ရဲ႕လက္ကို ဗီယက္ နမ္ႏုိင္ငံက ‘ျငမ္း’အျဖစ္ အသံုးခ် လိုက္တယ္။ ႏုိင္ငံျပန္ထူေထာင္ရ တာ လြယ္ကူလ်င္ျမန္သြားတယ္။ အခုေဒသတြင္း ႏုိင္ငံေတြကို ပခံုး ခ်င္းယွဥ္ႏုိင္ေနၿပီ။ ေက်ာ္မတက္ ႏုိင္ပါဘူးလို႔ ဘယ္သူအတပ္ေျပာ ႏုိင္သလဲ။ ဒီႏႈန္းအတိုင္းတုိးတက္ ေနရင္ မၾကာမီေက်ာ္သြားႏုိင္ တယ္။

ကြၽန္မတို႔ ႏုိင္ငံဘက္ကို ျပန္ ၾကည့္ရေအာင္။ သူမ်ားကလာ မတိုက္ဘဲနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ဒဏ္ ေတြ ခံစားၾကရတယ္။ အာဏာ ရွင္စနစ္ဆုိးႀကီးေၾကာင့္ တုိင္းျပည္လံုးပါးပါးခဲ့ရတယ္။ စစ္အာဏာ ရွင္ေတြနဲ႔ သူတုိ႔ၾကည္ျဖဴသူ ခ႐ိုနီ ႀကီးေတြတစ္သိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါး ပါးသိုက္တူးေနၾကသေလာက္ ျပည္သူလူထုေတြမွာေတာ့ ေဒသ တြင္းႏုိင္ငံေတြဆီမွာ ေခတ္သစ္ ကြၽန္ေတြအျဖစ္ ဘဝဇာတ္သိမ္း ေနၾကရတယ္။ အခုတုိင္းျပည္ကို ကယ္တင္ခ်င္သူ လူထုေခါင္း ေဆာင္ကို အစိုးရလုပ္ဖို႔ ကြၽန္မတို႔ ျပည္သူလူထုက ဆႏၵေပးေရြးခ်ယ္ ခဲ့ၾကၿပီးၿပီ။ အိမ္အိုအိမ္ေဟာင္း ႀကီးျပန္ျပဳျပင္ဖို႔ ျငမ္းဆင္ရသလို ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီး ျပန္လည္တည္ ေဆာက္ဖို႔အတြက္လည္း ျငမ္းဆင္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။

တိုင္းတစ္ပါးက ျငမ္းေတြရွိ သလို ျပည္တြင္းမွာလည္း ျငမ္း ေတြရႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ ပိုင္းေတြမွာ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေရြး ေကာက္ခံကိုယ္စားလွယ္ေတြကို သင္တန္းေပးတဲ့ကိစၥ အေတာ္ ေလးက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ သေဘာထားေတြ ကြဲလြဲလာတာ ျမင္ရ၊ ဖတ္ရ၊ ၾကားရပါတယ္။ ခ႐ိုနီႀကီးတစ္ဦးပိုင္တဲ့ ဟုိတယ္ ႀကီးမွာ လုပ္လို႔တဲ့။ ကန္႔ကြက္ၾက၊ အျပစ္ေတြေျပာၾက တေသာေသာ ညံလို႔ဆုိပါေတာ့။ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပး ရရင္ေတာ့ ဟုတ္တယ္ သူတုိ႔နဲ႔ မပတ္သက္နဲ႔ ကင္းကင္းေနဆို တာ မွန္ပါတယ္။ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္နာယ ကႀကီး ကြယ္လြန္သူ အဘဦးဝင္း တင္ေျပာခဲ့ဖူးသားပဲ။ ‘‘စစ္အာဏာ ရွင္ေတြရဲ႕ေက်းဇူး ျမန္မာျပည္သူ ေတြအေပၚမွာ မူးလို႔ေတာင္႐ွဴ စရာမရွိဘူး’’တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မ တို႔တုိင္းျပည္ရဲ႕ အဆီအႏွစ္ေတြ ကို စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး ခ႐ိုနီႀကီးေတြက ရသေလာက္ညႇစ္ ယူထားၾကတယ္။ သူတုိ႔ႂကြယ္ဝမႈ ဟာ သြယ္ဝိုက္ေသာနည္းနဲ႔ ျပည္ သူေတြလည္းပိုင္တယ္။ NLD ရဲ႕ ပညာေရးရန္ပံုေငြအတြက္ ေဖ်ာ္ ေျဖပြဲမွာ ခ႐ိုနီႀကီးေတြ အလွဴေငြ ထည့္၊ အေမစုရဲ႕ သိုးေမြးအက်ႌ ကို သိန္းငါးရာနဲ႔ေပး ေလလံဆြဲ၊ အဲဒီလိုလုပ္တဲ့ကိစၥကို မီဒီယာက အင္တာဗ်ဴးေတာ့ အေမစု အေျဖ က ရွင္းတယ္။

ပြင့္လင္းျမင္သာစြာ လွဴတဲ့ အတြက္ လက္ခံတယ္တဲ့။ ပညာ ဒါနေက်ာင္းေတြအတြက္ အလွဴ ေငြမထည့္ဘဲ ကိုယ္ပိုင္ရဟတ္ ယာဥ္ေတြဝယ္စီးတာထက္စာရင္ ဒီလိုလွဴတာပိုမေကာင္းဘူးလား တဲ့။ အဲဒါ ျငမ္းဆင္လိုက္ျခင္းပါပဲ။ အနာဂတ္လူငယ္ေတြ ပညာေရး ျမႇင့္တင္ေရးအတြက္ ‘ျငမ္း’ဆုိပါ ေတာ့။ အခုလည္း လႊတ္ေတာ္ထဲ မွာ ႏုိင္ငံအတြက္ ဥပေဒျပဳေရး ကိစၥေတြ၊ အစိုးရကို ထိန္းေက်ာင္းဖို႔ ကိစၥေတြမွာ အဆုိျပဳၾကမယ့္၊ ကန္႔ကြက္ၾကမယ့္၊ ေထာက္ခံၾက မယ့္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ အရည္အေသြးျပည့္မီေရးဟာ ႏုိင္င့ံ့အေရးပါ။ အနာဂတ္ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီး ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္း ေပၚ ေျဖာင့္ေျဖာင့္မွန္မွန္ ျမန္ျမန္ သြားႏုိင္ေရးကိစၥမို႔ သိပ္အေရးႀကီး ပါတယ္။ ဒီသင္တန္းမွာ သင္တန္း ဆရာေတြဟာ ႏုိင္ငံျခားသား ဆရာေတြပါေခၚၿပီး သင္တန္းေပး မွာမို႔ သင္တန္းေနရာေရြးရတာ ခက္မွာပါ။

သိၿပီးၾကတဲ့အတိုင္း NLD ပါတီဝင္ေတြထဲမွာ ဟိုတယ္ႀကီး ေတြ၊ စားေသာက္ဆုိင္ႀကီးေတြ၊ ဘဏ္ႀကီးေတြပိုင္တဲ့သူေတြရွိမွ မရွိဘဲ။ အဲဒီပိုင္ရွင္ေတြက စစ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ (ဒါမွမဟုတ္) သူတို႔နဲ႔ အက်ိဳးတူလုပ္ငန္းဖက္စပ္ ခ႐ိုနီေတြပဲပိုင္တယ္ဆုိတာ တစ္ ကမၻာလံုးအသိ။

အေမရိကန္သမၼတ အိုဘား မား ျမန္မာကိုလာတုန္းကေတာင္ ညအိပ္တည္းခိုခဲ့တဲ့ ဟိုတယ္ ေတာင္ ခ႐ိုနီနဲ႔မွမကင္းဘဲ။ သူ ေတာင္ မေရွာင္ႏုိင္တာ NLD ဆုိ ပိုဆိုးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မတုိ႔ေခါင္းေဆာင္အေပၚမွာ ယံုလိုက္ပါ။ ျပည္သူေတြဆင္းရဲေနခ်ိန္မွာ ကားအေကာင္းစားႀကီးစီးရမွာ ရွက္တတ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္ဟာ ဘယ္ေသာအခါမွ ခ႐ိုနီေတြႀကိဳး ဆြဲရာပါမယ့္သူမဟုတ္ဘူးဆုိတာ ကိုပါ။

 တုိင္းျပည္ျပန္လည္တည္ ေဆာက္ျပဳျပင္ဖို႔အတြက္ ‘ျငမ္း’ အေနနဲ႔ သူသံုးခ်င္သံုးပါလိမ့္မယ္။ ကြၽန္မတုိ႔ျပည္သူေတြလည္း လို အပ္ရင္ ‘ျငမ္း’ေတြယူသံုးတတ္ ေအာင္ စိတ္ေတြကို ျပင္ထားၾက ရေအာင္ပါ။      ။